Özel Takımın Efsanesi: 1977 Holden Torana A9X Group C Açık Artırmada

Avustralya binek otomobil yarışlarının en sevilen hikâyelerinden biri, küçük bir özel takımın fabrika devlerini devirmesidir. Bu 1977 Holden Torana A9X Group C tam da o hikâyeyi temsil ediyor: Sürücü Bob Morris’in, arkasında hiçbir fabrika desteği olmadan 1979 Avustralya Binek Otomobil Şampiyonası’nı (ATCC) kazanmasına yardımcı olan araç. 2023’te el değiştirdikten sonra Melbourne’daki Donington Auctions’da yeniden ortaya çıkan otomobil için şu anki en yüksek teklif 302.000 Avustralya doları seviyesinde ve rezerv fiyatın altında. Açık artırma tahmini ise 580.000 ile 680.000 dolar arasında; bu da kayda değer Avustralya yarış araçlarının fiyatlarının ne kadar yükseldiğini gösteriyor. Otomobilin 2017’de 715.000 dolara satıldığı belirtiliyor.

Morris, kariyerinin büyük bölümünü sporun kıyısında geçirmiş, üretici desteğini nadiren görebilmiş yetenekli bir yarışçıydı. Çıkışını 1976’da, yardımcı sürücü John Fitzpatrick ile birlikte fabrika Holden ve Ford takımlarını şaşırtarak Bathurst 1000’i kazanmasıyla yaptı; Fitzpatrick arızalanan aracı neredeyse yürüme hızında finişe taşımıştı. Ardından bir Holden bayisinin sahibi olan ve fabrika yardımı almadan yarışan Ron Hodgson Racing’e katıldı. 1977’deki ilk ortak sezon pek parlak geçmedi; Moffat Ford Dealer Team herkesi ezmişti. Ancak A9X Torana’nın gelişi tabloyu değiştirdi. Model 1978 ve 1979’da ATCC’yi silip süpürdü, 1980 için kural değişikliğiyle yasaklanana kadar. Morris 1978’de üç yarış kazandı, ardından tek şampiyonluğunu bu araç ve kardeşiyle 1979’da aldı.

A9X, yerini aldığı L34’e kıyasla ciddi bir ilerlemeydi. Motor ve şanzıman aynı kalsa da arka taraf tamamen yeniden tasarlanmıştı: kırılgan “banjo” aks düzeni ve kampanalı frenler yerine güçlendirilmiş Salisbury arka aksı ve diskli arka frenler geldi. Eski düzen yarış yükü altında o kadar narin kalıyordu ki sürücüler finişi görebilmek için araçlarını adeta bebek gibi kullanmak zorundaydı. A9X’in ilk sorunları giderildikten sonra araç pistte neredeyse yenilmez hale geldi.

Bu örnek, yarış için üretilen ve yalnızca 33 adet yapılan GMP&A gövde kabuklarından biri olarak hayata başladı. Bu kabuklarda VIN bulunmuyor, ses yalıtım malzemesi kullanılmıyor, ek kaynaklar yapılıyor ve roll bar takılması için stratejik noktalara sabit somunlar yerleştiriliyordu. Kaputun altında dört ileri manuel şanzımanla eşleştirilmiş bir 308ci V8 var. Üretim gücü 220hp olsa da efsane motor ustası Peter Molloy, Morris için yaklaşık 400hp çıkarmıştı. Group C kuralları hacim artışına izin vermiyor ancak iç parça yükseltmelerine izin veriyor, bunun yanında yarış için tasarlanmamış fabrika emme manifoldunun korunmasını şart koşuyordu. Birçok kişi daha iyi bir manifoldla 500hp’ye ulaşılabileceğine inanıyor.

Aracın görünümü concours restorasyonundan çok yarış geçmişini yansıtıyor. Yeşil, beyaz ve mavi renk düzeni Morris’in bizzat bir kâğıda çizdiği belirtiliyor; doğru tabelalar, çıkartmalar, çamurluk genişletmeleri, spoylerlar ve karakteristik ters kaput kepçesi korunmuş. Yüzeylerde yarışın izleri olan çizik ve taş darbeleri var, ancak göçük ya da pas yok; bunda otuz yılı aşkın iklim kontrollü müze saklamasının payı büyük. Mekanik yenileme, Tazmanya’da yaşayan eski sürücü ve yarış mühendisi John Walker tarafından yapılmış ve araç “yarışa hazır” olarak tanımlanıyor. İç mekân yarıştığı hâliyle duruyor; roll bar, emniyet kemeri ve ek göstergeler mevcut. Ancak orijinal sürücü koltuğu eksik. O koltukta Derek Bell, Dieter Quester, Janet Guthrie ve Johnny Rutherford gibi isimler oturmuştu; bu kayıp, spor tarihçileri için gerçek bir eksiklik.