Holden EH Special: Avustralya'yı Tekerleğe Bindiren 1963 Model Sedan

1960’lı yılları hatırlayan bir Avustralyalıya ailesinin neye bindiğini sorun; büyük ihtimalle cevap Holden EH olur. Ağustos 1963’te satışa çıkan model, üç model yılı boyunca 256.959 adet satarak Holden’ın kendi tabiriyle ülkenin en hızlı satan otomobili unvanını aldı.

Buradaki araç bir EH Special; yani giriş seviyesi Standard ile lüks Premier arasında konumlanan donanım. Kaputun altında, iki seçenekten büyüğü olan 179 inçküp (2,9 litre) altı silindirli ünite var. Kaporta ise Turkuaz ve Beyaz ikili renk düzeninde. Teslim tarihi: Eylül 1963.

Sadece Makyaj Değil

Holden’ın önceki modeli EJ beğeni toplamıştı ama 138 inçküplük “Grey” motoru, Ford’un yerel rakipleri karşısında geride kalıyordu. EH bu açığı hem yepyeni bir motorla hem de rozetten çok daha fazlasını değiştiren bir kaportayla kapattı.

Tavan, arka çamurluk bölgesi, bagaj kapağı, ön panel, kaput, ızgara ve stop lambaları baştan tasarlandı; ortaya daha köşeli ve dolgun bir siluet çıktı. İlginç detay: Ute ve panel van versiyonları eski EJ’in stop lambalarını korudu.

Özet Veriler: 179 inçküp (2,9 L) sıralı altı silindir · 115 bg · 175 lb-ft tork · 3 ileri otomatik · 67.008 mil gösterge değeri

Red Motor ile Tanışın

Takma ad, motor bloğunun parlak kırmızı boyasından geliyor. Tamamen sıfırdan tasarlanan bu itici çubuklu, üstten supaplı ünite yedi ana yatak ve tek boğazlı Bendix-Stromberg karbüratörle geliyordu; iki hacim seçeneği de 3,00 inçlik ortak stroku paylaşıyordu.

• 149 inçküp (2,4 L): 4.400 devirde 100 bg, 2.000 devirde 145 lb-ft tork; ayrıca 95 bg’lik düşük sıkıştırmalı versiyon
• 179 inçküp (2,9 L): 4.000 devirde 115 bg, 1.600 devirde 175 lb-ft tork

Büyük motor, yerini aldığı Grey’e kıyasla yaklaşık yüzde 53 daha fazla güç sunuyordu; alt devirlerdeki çekişi de belirgin biçimde güçlüydü. İlk etapta yalnızca Hydra-Matic otomatikle eşleştirildi — birinci viteste senkromenç bulunmayan eski üç ileri direksiyon vitesli manuel, artan torka dayanacak gibi değildi. 179’un manuel seçeneği 1964 başında geldi; S4 yarış özelinden alınan sağlam şanzıman, daha büyük debriyaj ve kalın şaftla birlikte.

Alt yapıda EH, çelik monokok gövdeyi korudu — o dönemde dört kapılı bir aile sedanı için hâlâ yeni sayılan bir teknolojiydi. Önde eşit olmayan salıncaklar, helezon yaylar, king pimleri ve viraj denge çubuğu; arkada yaprak yaylar üzerinde sabit aks vardı. Frenler dört tekerde 9 inçlik kampana, direksiyon bilyeli sonsuz dişli sistemiydi ve hidrolik direksiyon fabrika opsiyonu olarak yalnızca birkaç bin araca takıldı.

Bathurst ve S4 Hikâyesi

1963’te Holden’ın önünde bir engel vardı: Armstrong 500 yarışı Mount Panorama’ya taşınmıştı ve GM’in dünya çapındaki fabrika yarış yasağı resmi bir takımı imkânsız kılıyordu. Çözüm, EH 225 179M-S4 oldu — 179 motorlu, manuel şanzımanlı, normalde 3.36:1 olan son dişlisi 3.55:1’e çekilmiş, Repco-PBR vakumlu fren servosu, 9,5 galondan 11,75 galona büyütülmüş deposu ve alışılmadık derecede zengin bir takım çantasıyla gelen bir Special.

O takım çantası boşuna değildi: dönemin kuralları, yarış içindeki onarımları sürücülerle ve araçla birlikte verilen aletlerle sınırlıyordu. Holden bunlardan 120 adetini Sidney Pagewood’da, altı adetini de Melbourne’da üretti. Homologasyon süreci komik biçimde tıkandı — yetkililer basılı fiyat listesi ya da servis kılavuzu bulamayınca itiraz ettiler; Holden belgeleri başvurular kapanmadan bir gün önce yetiştirdi.

6 Ekim 1963’te altı S4 start aldı, hiçbiri resmi fabrika katılımı değildi. Harry Firth ve Bob Jane’in Ford Cortina GT’si 130 turu tamamlayıp kazandı; Ralph Sach ve Fred Morgan’ın S4’ü bir tur geride ikinci oldu. Bir başka araç arka yay merkez cıvatasını koparttı, yay kaydı ve şaft kırıldı; standart takım çantasıyla yapılan pist üstü tamirat sonrası 111 turda yarışı bitirebildi.

Bu özel araca dönersek: Göstergesi 67.008 mil okuyor, satıcı bunun gerçek olduğuna inanıyor ve orijinal servis defterinde 20 erken bakım kaydı bulunuyor. Pek çok Avustralyalı aile için varsayılan tercih olan bir modelin düzgün bir hatırlatıcısı.