Gıda Atığı Yönlendirmesi Milyarlarca Liralık Ekonomik Değer Yaratabilir

Çöpe giden gıda atıkları genellikle bir çevre sorunu olarak görülür; ancak rakamlara yakından bakıldığında bunun ekonomik açıdan büyük ölçüde kullanılmamış bir fırsat olduğu ortaya çıkıyor. NRDC’nin yaptırdığı araştırmalar da dahil olmak üzere bir dizi çalışma, gıda atıklarının düzenli depolama sahalarından uzak tutulmasının istihdam yaratabileceğini, sahaların ömrünü uzatabileceğini ve daha fazla gıdanın yerel topluluklara ulaşmasını sağlayabileceğini gösteriyor.

Sorunun boyutu kayda değer. Belediye katı atık depolama sahalarındaki atıkların yaklaşık yüzde 24’ünü gıda oluşturuyor ve bu atıklar çürürken kısa vadede karbondioksitten çok daha güçlü bir sera gazı olan metan salıyor. İklim etkisinin ötesinde, gıdanın depolama sahalarına gönderilmesi kaynak israfına, artan bertaraf maliyetlerine ve kullanılmayan organik maddeye yol açıyor.

Araştırmanın ilginçleştiği nokta, yönlendirmenin ekonomik gerekçesi. NRDC’nin yaptırdığı çalışmadaki tahminlere göre, kapsamlı bir gıda atığı yönlendirme politikası Illinois genelinde yaklaşık 3,8 milyar dolar kümülatif ekonomik faaliyet üretebilir ve 14.000 civarında istihdam sağlayabilir. Colorado’da tam uygulama, 2,4 milyar dolarlık faaliyet ve 9.000’den fazla iş anlamına gelebilir. Bu büyümenin önemli bir kısmı atık taşıma sektöründe olacak; kompostlama, organik atık işleme ve gıda kurtarma faaliyetleri de kazanacak.

Hâlihazırda 11 eyalet, gıdayı depolama sahalarından ve yakma tesislerinden uzak tutan yönlendirme yasaları çıkarmış durumda. Bu politikalar, gıda kurtarma kuruluşlarının ve organik madde taşıyıp işleyen işletmelerin büyümesini hızlandırdı. Daha da önemlisi, en ucuz seçenek olan ‘gıdayı basitçe çöpe atmak’ seçeneğini ortadan kaldırarak uzun vadeli teşvikler yaratıyor; bu da kompostlama altyapısına yatırımı teşvik ediyor ve kompost üreticilerine istikrarlı bir hammadde kaynağı sağlıyor.

Araştırma, yerel yönetimlerin maliyetleri nasıl yönetebileceğine dair pratik yollar da sunuyor. Ülkedeki gıda atığının üçte birinden fazlası hanelerden geliyor; bu yüzden konut programları önem taşıyor, ancak işletmesi pahalı olabiliyor. Organik atık toplamayı başlatırken tüm katı atık sistemini yeniden değerlendiren topluluklar — çöp toplama sıklığını azaltarak, güzergâh verimliliğini artırarak ve sözleşme koşullarını yeniden müzakere ederek — ek maliyetin büyük bölümünü dengeleyebiliyor. Araştırmaya göre sürekli kamu eğitimi, katılımın yüksek, hane başı maliyetin düşük olduğu programlarda ortak bir unsur olarak öne çıkıyor. Sonuç şu: iyi tasarlanmış yönlendirme politikaları zamanla kendi maliyetini karşılayabilir, üstelik depolama sahalarının ömrünü uzatıp daha döngüsel bir gıda sistemi inşa edebilir.