Bir Torunun Vefası: 1972 Volvo 144, Ödül İçin Değil Hatıralar İçin Restore Edildi

Çoğu meraklı için “restorasyon”, sökülen, geçmişinden arındırılan ve yeniden inşa edilen bir araç anlamına gelir. Chris Horton ise bambaşka bir yol seçti. Büyükannesi Vera ile büyükbabası Eric’in Pensarn Motor Company’den sıfır aldığı 1972 model Volvo 144 — makyaj öncesi kasa — hiçbir zaman müze parçası gibi görünmek için tasarlanmamıştı. Onun çocukluğundaki gibi kalması gerekiyordu.

Hikâye Kuzey Galler’de başlıyor. Deniz Ticaret Filosu’nda çalışan Eric, aracı ilk yıllarda pek kullanamadı: 1972-1974 arası gemilerdeydi ve 1979’da hayatını kaybetti, Volvo Vera’ya kaldı. Vera doksanların sonuna kadar direksiyon başında kaldı ve anahtarları torununa devretti. Chris bir yıl kadar aracı günlük olarak kullandı; radyatörün sızdırması ve su pompasının bozulmasıyla Volvo emekliye ayrıldı. Önce Prestatyn’deki bahçede, sonra üç ev taşınması boyunca her seferinde bir römorkta. Toplamda yaklaşık 25 yıl yollardan uzak kaldı. Chris’in hesabına göre araç, ömrü boyunca Galler’den yalnızca dört kez çıktı.

Bu restorasyonu sıra dışı kılan şey, Chris’in silmemeyi seçtikleri. Kaputtaki krom şeritte iki ayrı çizik var: biri Vera’nın dar garajı ve tezgâhı yanlış hesaplamasından, diğeri tezgâhın kendisinden. Yolcu kapısındaki küçük göçük, Rhyl sahil yolunda rüzgârlı bir günde on yaşındaki Chris’in kapıyı çamurluğa çarpmasından kalma — ve o gün azar işitmişti. Arka tamponun gerisinde bir başka aracın bıraktığı kırışık, otoparkta alınan darbe izi… Hepsi bilinçli olarak olduğu gibi bırakıldı. Chris bunu şöyle açıklıyor: “Ben yaşadığım sürece bu araç başka kimsenin olmayacak, o yüzden kusursuz olmayacağını hiç önemsemiyorum.”

Araç aynı zamanda kazara bir zaman kapsülü. Torpido gözünde yarım paket Players No.6 sigara, kapı cebinde büyükannesinin gözlüğü bulundu ve ikisi de yerinde bırakıldı; amblem çubuğundaki Deniz Ticaret Filosu arması hâlâ orada. Chris’in tavan arasında, yürümeyi öğrendiği anları arka planda bu Volvo ile gösteren sinema filmi bile var.

Mekanik taraf ise çok daha büyük bir işti. Çalışmalar nihayet Ekim 2022’de başladı; kısmen babasının babasından kalan miras sayesinde. İşlerin çoğu Chris’in iş yerindeki küçük bir garajda ve evinin giriş yolunda yapıldı. Seksenlerde büyümüş bir tamirci olarak kaynak onun için olağan bir işti ve buna gerçekten ihtiyaç vardı: iç-dış marşpiyeller, arka çamurluk ağızları, alt çeyrek paneller, yedek lastik yuvası, ön ızgara paneli, motor bölmesi üstü ve bagaj kapağı elden geçti. Ön panelin deliklerinden ot bile çıkmıştı. Anglesey’de on yıldır çalılıkta duran bir donör 144, alt yan paneli ve sayısız gövde kesitini sağladı; Brookhouse Volvo Parts ise stokta kalmış sıfır kaput dahil pek çok parça temin etti. O eski kaputun bir kısmı, taban sacına yeniden kaynatılarak araca geri döndü — yani bazı parçalar, dolambaçlı da olsa, fabrikadan çıktığı metal.

Projenin başında tatsız bir olay da yaşandı: araçta saklanan parça kutuları, orijinal satış faturasıyla birlikte çalındı. Bu, Chris’in kararlılığını daha da artırdı. Ortaya çıkan Volvo yapısal olarak sağlam ve günlük kullanıma hazır; artık 240 düzeyinde bir soğutma sistemiyle çalışıyor ve düzenli olarak yollarda görülüyor. Yine de kusursuzluk iddiası yok. Bu, gerçek anlamda ailede kalmış bir aile otomobili.